บทที่ 18 เสียงครางแผ่วใต้ฝ่าเท้ามาเฟีย

เขาค่อยๆลูบหน้าท้องที่มีกล้ามน้อยๆ เจโลหอบหายใจด้วยความกลัว เพราะเดาไม่ถูกว่าคนที่นั่งอยู่ระหว่างขาคิดอะไรอยู่กันแน่ ประวัติที่เขาอ่านก็ไม่พบว่าไอ้คนนี้จะชื่นชอบผู้ชายเหมือนกันซักหน่อย แล้วดูหน้าตามันสิเหมือนไอ้หื่นกามชิบหาย เจโลได้แต่คิดในใจ ต่างกับเขาที่ก้มลงมองหน้าที่ขยับขึ้นลงเพราะเจ้าตัวหายใจแรง

"พึ่งรู้ว่าผู้ชายก็สวยได้เหมือนกัน"

"ก็เหี้ยแล้ว"ผมด่าออกมา มันยกฝ่ามือขึ้นตบฉาดเข้ามาที่แก้มผมเต็มแรง

"มึงด่าใคร"

"กูด่ามึงนั่นแหละ มึงควายหรือไงมีกันแค่สองคนยังไม่รู้ว่ากูด่าน่ะ"จากนั้นผมต้องงอตัวอีกครั้งด้วยความจุกเพราะไอ้อีริคมันกำหมัดชกเข้ามาที่ท้องผมเต็มแรง

"อั๊ก!"

"ปากมึงนี่วอนจริงๆ"ผมบอกเสียงเรียบคว้าตัวมันขึ้นมาจากพื้นแล้วลากมันเข้าไปในห้องน้ำผลักมันถลาเอาหัวไปชนกับชักโครกเสียงดังสนั่น มันหงายหลังกลับมาก็เห็นเลือดย้อยเป็นสายจากหน้าผาก ผมไม่สนใจจับมันลุกขึ้นยืน สบตาสวยของมันนิ่งๆยกยิ้มร้ายๆให้มันจากนั้นผมก็กระชากผมมันไปตรงอ่างน้ำที่เปิดน้ำรอเอาไว้จนเต็มอ่างแล้ว จับหัวมันกดลงไปมันพยายบามดิ้นเพราะหายใจไม่ออก ผมก็ดึงมันขึ้นมาอีกทำแบบนั้นไปสี่ห้าครังจนมันสำลักน้ำกระอักกระไอไม่หยุด

"เป็นเด็กดีหน่อยนะมึง"ผมบอกมันเสียงเหี้ยม จับมันพาดลงกับที่นั่งพักตรงอ่างอาบน้ำ สภาพกางเกงของมันขาดกลางจนแหวกเห็นร่องแยกของสะโพกอยู่แล้ว มันดิ้นรนให้ตัวเองหลุดจากเชือกที่มัดเอาไว้ ผมยกเข่าขึ้นมากดแผ่นหลังมันเอาไว้

"ปล่อยกูไอ้อีริค มึงคิดจะทำอะไรวะ มึงมันหน้าตัวเมียไอ้เหี้ย เล่นลูกไม้กับคนไม่มีทางสู้งั้นเหรอ"มันยังโวยวายไม่หยุด เขาจึงกระแทกเข่าลงไปกลางหลังมันเต็มแรงมันร้องด้วยความเจ็บปวด ผมค่อยรูดซิบกางเกงตัวเองแล้วดึงท่อนขนาดใหญ่ของตัวเองออกมาสาวช้าๆให้มันแข็งขึ้น มันพยายามดิ้นให้หลุดจากเข่าที่กดเอาไว้เพราะมองไม่เห็นว่าเขากำลังตั้งใจจะทำอะไรอยู่ ถาดยาที่เกรย์เอาให้มันมีถึงสองเข็ม เข็มแรกเป็นยานอนหลับผสมยาบำรุง และเข็มที่สองนี้ต่างหากที่เขาไม่คิดจะใช้ แต่ในเมื่อคนมันว้อนท์รนหาที เขาก็จะใช้มันก็แล้วกันเพื่อไม่ให้เสียของ ยาปลุกเซ็กซ์ชั้นดีเกรดเอที่เกรย์เอาให้มันมีฤทธิ์ไม่นานแต่รุนแรงเหลือเชื่อ ครั้งแรกเขาไม่อยากใช้เพราะมันค่อนข้างจะอันตรายหากโดนเข้าไปมันจะทำให้หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ อาจจะช๊อคได้ แล้วไงล่ะครับ ใครจะสนกัน เขายกเข่าออกจากหลังมันแล้วเดินไหยิบถาดยาข้างนอก ไม่กลัวมันจะหนีหรอกครับ แค่นี้ผมสามารถจัดการได้อยู่แล้ว กลับเข้ามาก็เห็นมันยืนเซๆเอาหลังพิงผนังเอาไว้หอบหายใจหนัก ผมเลิกคิ้วเป็นคำถาม

"ปล่อยกู"

"มึงเป็นใครล่ะถึงกล้ามาสั่งกู"ผมยิ้มน้อยๆ มองถาดที่มีไซริงค์วางอีกอันแล้วมองหน้ามันสลับกัน

"ไอ้อีริค กูขอสั่งในนามเจ้าหน้าที่รัฐ มึงปล่อยกูเดียวนี้"ผมพุ่งตัวเข้าไปชกที่ท้องมันซ้ำ มันไม่ทันตั้งตัวถึงกับทรุดลงคุกเข่าตัวงอ

"ปากหมาอย่างมึงมันไม่เข็ดหลาบ กูสอนมึงหลายรอบแล้วคราวนี้อย่าคิดว่ากูจะใจดีกับมึงเหมือนครั้งที่แล้วๆมานะ"ผมดึงแขนของมันที่ถูกมัดเอาไว้ขึ้นมาแล้วกระชากแขนเสื้อจนเห็นข้อพับ มันแหกปากไปดิ้นไปไม่ยอมให้ผมแทงเข็มเข้าไปง่ายๆ

"ถ้ามึงดิ้นอีกทีกูยิงไข่มึงแน่ๆ"ผมอารมณ์เสียมากขึ้นกว่าเดิมคว้าเอาปืนที่เก็บไว้ในลิ้นชักหน้าเค้าเตอร์ออกมาจ่อหว่างขามันอีกครั้ง กดนกเสียงดังกริ๊ก มันคงเดาได้ว่าผมคิดจะยิงมันจริงๆมันชะงักนิ่งไปทันที

"ดีแล้วหัดเชื่อฟังซะมั่ง"ผมเอาด้ามปืนตบแก้มมันแรงๆ เหลือบตามองใบหน้าบวมช้ำของมันแล้วก้มลงเอาสายน้ำเกลือรัดเหนือข้อพับตบให้เห็นเส้นเลือด

"ไอ้อีริค อย่าทำกู มึงฉีดอยาอะไรอีกวะ กูขอล่ะคราวนี้ให้กูคุกเข่าให้มึงก็ได้"น้ำเสียงของมันแผ่วโหยเหมือนจะขาดใจตายแต่ผมไม่ฟังเสียง ค่อยๆแทงเข็มลงไปช้าๆแล้วฉีดยาที่อยู่ในหลอดลงไปแค่ครึ่งเดียว มันตาแดงก่ำเม้มปากด้วยความเจ็บใจ ผมปล่อยสายน้ำเกลือที่รัดแขนมันออก ปล่อยให้มันคุกเข่าอยู่ตรงนั้นแล้วเดินออกไปที่ห้อง

"ทอมอยู่หรือเปล่า"

"ครับนาย"

"เอาเจลมาถุงยางมาด้วย หลายๆห่อหน่อยก็แล้วกัน"ผมสั่ง ทอมคงรู้ว่าผมกำลังคิดจะทำอะไร ไม่นานทอมก็ยื่นทุกอย่างมาให้

"นายครับ ผมว่า"

"หุบปากไปเถอะน่า คนอย่างเจถ้าไม่สอนให้หลาบจำคงกำหราบไม่ได้ ฉันไม่ทำให้ถึงตายหรอก"ผมหัวเราะเบาๆแล้วกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง สภาพของเจโลตอนนี้นอนตะแคงหอบหายใจแรงแท่งกลางตัวของมันตั้งโด่ สีหน้าของมันราวกับไม่ได้สติ ครางเสียงแผ่วมือที่ถูกมัดอยู่จับแท่งของมันเองรูดขึ้นลงช้าๆก่อนจะเริ่มไวขึ้น ผมเดินเข้าไปใช้รองเท้าเหยียบลงบนมือที่กำลังสาวช่วยตัวเองอยู่

"ใจร้อนจริงๆ"

"มึง..มึงไม่สัตว์นรก อึก!"ผมออกแรงขยี้มือของมันแรงขึ้น

"เอามือมึงออก"